Są takie konwenty, na które jedzie się z planem. I są takie, które zaczynają się od pękniętej szyby.

Nasza podróż na Podziemne Kocury 2026 zaczęła się właśnie w ten drugi sposób. Gdzieś po drodze kamień wystrzelony spod kół innego samochodu postanowił sprawdzić wytrzymałość naszej przedniej szyby. Test wypadł… średnio. Szyba pękła z dramatycznym rozmachem, a my przez chwilę zastanawiałyśmy się, czy nie jest to subtelna sugestia od losu, żeby jednak zostać w domu.

Nie zostałyśmy.

Kilka godzin później wjeżdżałyśmy już do centrum Wrocławia, gdzie czekał na nas mały, uroczy hotel i pierwsza od dawna okazja, żeby naprawdę się zobaczyć. Bo to jest rzecz, o której rzadko się mówi przy okazji konwentów: zanim pojawią się komiksy, zanim pojawią się czytelnicy i stoliki, najpierw pojawia się zwykła, ludzka radość z tego, że znów siedzimy przy jednym stole.

W naszym przypadku – przy pizzy na starówce.

Debiut, który trochę nas przerósł

Iocte nocte do tej pory pojawiało się na konwentach raczej gościnnie. Czasem był to fragment stolika u zaprzyjaźnionych twórców, czasem wspólna przestrzeń dzielona z kilkoma artystami. Tym razem sytuacja wyglądała inaczej.

Po raz pierwszy miałyśmy własne stoisko. Nasze logo. Naszą przestrzeń.

Brzmi to dumnie — i w pewnym sensie było — ale równocześnie pojawiła się świadomość, że wszystko zależy już tylko od nas. Ekspozycja, rozmowy, sprzedaż, organizacja… a przede wszystkim pierwsze wrażenie.

Planowanie stoiska odbywało się zresztą w warunkach lekko partyzanckich. Tydzień przed konwentem drukarka Etery postanowiła odejść z tego świata w sposób absolutnie teatralny, co sprawiło, że sporą część rzeczy, które normalnie byłyby gotowe dużo wcześniej, trzeba było przygotować w ostatniej chwili.

Więc składaliśmy, poprawiałyśmy, przesuwałyśmy. I rozmawiałyśmy. Bo konwenty mają jeszcze jedną, niedocenianą funkcję: przypominają, że internetowe współprace i rozmowy na Discordzie to jedno, ale twórcze projekty naprawdę żyją dopiero wtedy, kiedy ludzie spotykają się w jednym miejscu.

8 rano i szybka lekcja improwizacji

O ósmej rano byłyśmy już w drodze na konwent. Na miejscu przywitała nas kameralna sala i atmosfera wydarzenia, które od pierwszej chwili sprawiało wrażenie przyjaznego i bardzo twórczego. A potem zobaczyłyśmy stoliki. Były… mniejsze, niż zakładałyśmy. Znacznie mniejsze.

Nasz starannie przemyślany układ stoiska przestał istnieć mniej więcej w tej samej sekundzie, w której go zobaczyłyśmy. Nastąpiła więc szybka operacja pod kryptonimem „zmieniamy wszystko natychmiast”: nowe ustawienie stosów, nowe rozmieszczenie komiksów, nowe miejsce dla plakatów i zinów.

Paradoksalnie wyszło to bardzo dobrze. Stoisko stało się bardziej zwarte, a rozmowy z ludźmi naturalnie przeniosły się bliżej środka wydarzenia. Przy stole stanęły dwie osoby o zupełnie różnym doświadczeniu konwentowym: Etera, która ma już za sobą sporo takich wydarzeń oraz Sora, dla której był to dopiero drugi konwent w życiu i pierwszy raz po drugiej stronie stolika. Debiut w najczystszej możliwej formie.

Premiery, które nadały ton całemu dniu

Podczas Podziemne Kocury 2026 miały miejsce dwie bardzo ważne premiery. Pierwszą był „Rajski Kurz” — intensywny, psychologiczny oneshot Etery. Historia prowadzi Mefisto, Czarną Eminencję, w sam środek Niebios, gdzie zamiast politycznej gry czeka coś znacznie bardziej niebezpiecznego: przeszłość. To duszna, intymna historia o manipulacji, zależnościach i cenie, jaką płaci się za bliskość, która zaczyna przypominać pułapkę.

Drugą premierą było „Zaćmienie” autorstwa Lomci — kosmiczna space opera, która równie dobrze mogłaby być manifestem całego uniwersum. W świecie, gdzie starożytni bogowie budzą się ze snu, a zdrada jest najpewniejszą walutą galaktyki, Rahj Lo i jego córka Sky próbują odnaleźć własną tożsamość. To opowieść, która bezpośrednio splata się z korzeniami „Narodzin Boga” i pokazuje, jak bardzo to uniwersum zaczyna się rozrastać.

Hok i trzydzieści minut sławy

Był też moment absolutnie surrealistyczny. Resztki „Hoka” Lomci — jeszcze w wersji wyłącznie po angielsku — zniknęły ze stołu w pierwsze trzydzieści minut. To była ta chwila, kiedy patrzysz na pusty stosik komiksów i zaczynasz rozumieć dwie rzeczy naraz: ludzie naprawdę chcą to czytać i trzeba będzie zrobić dodruk. I to najpewniej tym razem po polsku.

Stoisko, panika i szybki kurs dorosłości

W pewnym momencie Etera musiała pobiec na swój panel o debiucie twórczym. Na stoisku została Sora. Sama. Przez kilka pierwszych minut wyglądało to trochę jak scena z filmu, w której ktoś zostaje nagle kapitanem statku bez żadnego szkolenia. Ale bardzo szybko wydarzyła się rzecz piękna: panika ustąpiła miejsca koncentracji, a Sora po prostu… zaczęła rozmawiać z ludźmi. Sprzedawać komiksy. Opowiadać o historiach. Czyli robić dokładnie to, co jest sercem takich wydarzeń.

Problem, który każdy twórca chciałby mieć

Naszym ambitnym planem na ten dzień było obejść inne stoiska i wrócić do domu z torbą pełną cudzych zinów. Rzeczywistość szybko go zweryfikowała. Ruch przy naszym stoliku był znacznie większy, niż zakładałyśmy. Rozmowy zaczynały się jedna po drugiej. Zanim się obejrzałyśmy, część tytułów zaczęła się wyprzedawać, a połowa dnia minęła właściwie bez chwili przerwy. Ale jest to jeden z tych problemów, na które naprawdę trudno narzekać.

Dlaczego Podziemne Kocury są wyjątkowe

Jeśli mielibyśmy powiedzieć jedną rzecz o Podziemnych Kocurach, to byłoby to słowo: energia. To wydarzenie ma w sobie coś, czego często brakuje większym konwentom — poczucie wspólnoty twórców i czytelników. Kameralność, która nie jest ograniczeniem, tylko przestrzenią do rozmów, odkryć i spontanicznych spotkań. To jest dokładnie ten typ wydarzenia, który przypomina, dlaczego w ogóle robi się komiksy niezależne.

Jedyny żal

Niestety nie mogłyśmy zostać na rozdaniu nagród. Droga powrotna była długa i bezlitosna. Ale wyjeżdżałyśmy z Wrocławia zmęczone, trochę przejedzone pizzą, z pustymi pudłami po komiksach i z bardzo przyjemnym poczuciem, że wydarzyło się coś ważnego. Coś, co wyglądało trochę jak początek nowego rozdziału dla Iocte nocte.