Rozdział 2
Lord

Ach, mój doskonały lordzie, nie znałem Cię wtedy wcale. Co najwyżej ze wspomnianych pomiędzy słowami zdarzeń albo przekleństw mijających mnie ludzi. Czasami ktoś napomknął coś o Tobie, przez ułamek sekundy się zapomniał i pozwolił mi wyciągnąć jakąś informację. Nie byłem wtedy, aż tak ciekaw kim jesteś i jakie są Twoje zainteresowania. Gdy miałem dziewięć lat bardziej zajmowała mnie budowa kamer i niuanse ludzkiego ciała. Teraz żałuję mój lordzie, tak bardzo żałuję.

Mówiono o Tobie czasami na korytarzach tego niezwykłego szpitala, wspominano Twoje imię z odrazą, albo przerażeniem, pisano dla Ciebie raporty, których sam doskonale wiem, nigdy nie przeczytałeś. Wszyscy lekarze żyli Twoimi doskonałymi rozkazami, „żądaniami niemożliwego”, jak je często nazywali. Ale Ciebie nigdzie nie było. Nie widywaliśmy się, nawet, gdy wkradałem się do laboratoriów i czekałem schowany w jakiejś szczelinie, a pomimo to wiedziałem, że gdzieś tam musisz być, przecież, nawet wtedy, czułem Twoją boską obecność.

Moje dni mijały zazwyczaj na czynnościach dość prozaicznych: pożywianiu się matczynym chlebem na śniadanie, zajęciami z panem Mackbrücknerem, czytaniu w bibliotece i rozlicznych próbach zobaczenia Cię, chociaż przez moment.

Wcześniej stawiałem sobie cele bardziej odrealnione: na przykład znaleźć przyjaciela wśród tej zgrai nicponi. Przypominali mnie bardziej od tych z powierzchni: również czytali, a ja się już nie jąkałem. Nie rozumiem do dzisiaj, dlaczego ludzie nigdy mnie nie lubili. Nie byłem typem chłopca żwawego, jak już wspominałem, nie byłem nazbyt zabawny, to prawda, ale nie zrobiłem też nic, co dyskwalifikowałoby mnie jako przyjaciela. Lubiłem mieć wtedy porządek, zresztą tak jak i teraz, Ty wiesz to najlepiej lordzie, chociaż nigdy nie należałem do tych paranoików, owładniętych obsesją ciągłego sprzątania. Wszystko, co miałem trzymałem po prostu w porządku, a nie miałem wiele: wstążkę, kilka książek i zegarek. Bardzo nie dużo jak na dziewięciolatka, ale może wystarczająco. Nie odzywali się do mnie. Dziewczyna, która usiadła ze mną w ławie na początku naszej nauki, szybko zmieniła miejsce. Mówiła, że się mnie boi.

Nie rozumiałem wtedy mechanizmów lęku. Nie potrafiłem pojąć skąd się bierze i dlaczego jest taki paraliżujący, gdy dochodzi do głosu, ale wiedziałem, że musi być jakieś rozwiązanie. Mając już lat niemal dziewięć, często opuszczałem szkołę i chodziłem za lekarzami, pytając ich o takie drobnostki. Teraz wiem doskonale, że strach wynika z reakcji chemicznej, w której skład wchodzi kortykotropina i norepineferyna. Ale to też nie odpowiadało na pytanie: dlaczego? Co jest strasznego w chuderlawym chłopcu rysującym (wbrew nazwie niepodobne do niczego) podobizny medyków i pana Mackbrücknera? Co jest we mnie tak przerażającego, że czuję zapach strachu wchodząc do pokoju? Z czasem nauczyłem się wykorzystywać tę reakcję chemiczną do swoich celów, z czasem, wszystko z czasem, powoli i bez pośpiechu. Cierpliwość jest cechą niemalże boską. Ludzie są niedoścignieni w tworzeniu sobie problemów: gdyby nie tamte dzieci, gdyby nie to osamotnienie, prawdopodobnie nigdy byśmy się nie spotkali mój lordzie.

Z braku więc, zajęcia, postawiłem sobie, za punkt honoru (czymkolwiek on wtedy dla mnie był) zobaczenie Ciebie, naszego chlebodawcy. Kogoś, kto zatrudnił tylu ludzi dla wątłej możliwości dokonania niemożliwego. Nie będę teraz jednak uszlachetniał swoich pobudek, wiem, jak tego nie lubisz lordzie. Sądzę, że to wszystko wynikało z naturalnych potrzeb dziecka, które wychowuje się w takim otoczeniu.

Wszystkie dzieci lubią robić to, czego nie wolno, bez wyjątków. Wszystkie oczekują na zastrzyk adrenaliny, na przygodę swojego życia. I ja, tak naprawdę, nie byłem od nich wiele różny, po prostu odrobinę bardziej się bałem i odrobinę więcej myślałem. Tak samo, jak wszyscy chciałem mieć swoje tajemnice, być niezwykły z jakiegoś, chociażby tak błahego powodu. Mama mówiła mi, codziennie przed wyjściem, że mnie kocha i wyrosnę na kogoś nieprzeciętnego, ale żadne dziecko nie wierzy w takie frazesy, zwłaszcza gdy nie idą w parze z sukcesami.

A chcę powiedzieć, że nigdy nie byłem najlepszym uczniem mój lordzie: nie potrafiłem pojąć zasady działania rzeczy, o których mi mówiono. Wszystko to wydawało mi się za trudne i niepotrzebne, no może poza niektórymi sprawami, jak działanie kamer, o którym już Ci mówiłem. Teraz rozumiem, wszystko ma swój mechanizm i niektórych rzeczy zwyczajnie nie można, albo nie tyle, co nie można, co nie wolno pojąć. Niektórych nie warto, nawet nie dlatego, że są bez znaczenia, ale dlatego, że wtedy nie czuć dreszczy wzdłuż kręgosłupa i mrowienia w dłoniach i stopach. Magicznej cudowności, jaka wypływa ze wszystkiego, czego doświadcza się zmysłami, nie rozumem.

Zaczynałem od spraw małych jak wspomniane laboratoria. Pachniało tam chemikaliami, ohydnym, ostrym zapachem środków dezynfekujących i wypranymi, świeżymi kitlami. Matka tam nie pracowała, był za to inny lekarz, który zawsze, gdy mnie złapał, bił mnie po rękach. Kiedyś zlał mnie tak bardzo, że przybrały kolor podobny dojrzałym śliwkom, albo ustom świeżych topielców. Matka nic nie powiedziała, tego dnia zwyczajnie poszła kupić mi rękawiczki. Nie cierpiałem ich jak mało czego do tej pory w swoim krótkim życiu. Nie chciałem udawać, że nic się nie stało, nie chciałem milczeć – ale takie były zasady.

W szpitalu wszystko można było kupić. Był bardzo dobrze pomyślany. I jedzenie na stołówkach nie było złe. Tylko zasady, których nie dało się nie przestrzegać. Bardzo sztywne zasady, których nie narzuciłeś Ty, mój lordzie, wiem, ale wiem też, że gdybyś mógł jakieś ustalić, nie zmieniłbyś ich zbytnio. Nie należysz bowiem lordzie, do tego parszywego gatunku osób, które, podobnie do dziewięcioletniego mnie, skarżą się nawet na takie nic nieznaczące problemy, jak sine ręce. Teraz już rozumiem, jakie to nierozsądne, ale wtedy jeszcze nie wiedziałem. I jak każde dziecko odbywające karę miałem poczucie głębokiej niesprawiedliwości. W końcu, ostatecznie, nie robiłem niczego złego. Chowałem się tylko, w coraz wymyślniejszych kryjówkach (byłem chudy, więc mieściłem się w większości z nich). Właziłem pod stoły, za szafki, pomiędzy szczeliny przy drzwiach.

Potem wchodziłem do innych miejsc i wolno oswajałem się z pacjentami szpitala, chociaż nie wiem, czy można ich było tak nazywać. Nikt tutaj nie próbował ich leczyć… próbowano odkryć jak wyleczyć Ciebie mój lordzie. To z twojej strony było mądre posunięcie, nie chciałeś leczyć się w Piekle. Teraz już to wiem jak wiele innych rzeczy.

A więc, siedząc w jednym z laboratoriów, uzyskałem informacje, jakobyś odwiedzał główną salę przy wyjściu. Tam były kamery, ale żadnego dziewięciolatka nie przerażają kamery. Nikt ich nie sprawdzał, jak się potem okazało, gdy szukano odpowiedzialnego za to, że byłem wtedy na sali. Wsunąłem się razem z jednym z wózków, potem kilka kroków i za szafkę z lekami, zastawioną stolikiem z narzędziami. Miejsce doskonałe do obserwowania.

Nie było to miejsce przyjemne ani czyste, wbrew temu, jak je sobie wyobrażałem. Miało zapach umierania i bólu, ale wtedy było mi tam po prostu duszno. Nie lubiłem chyba oglądać tych karykaturalnych potworków, które trafiały na tę salę, a było ich tam mnóstwo. I żaden z nich nie posuwał prac na przód – ani jeden. Siedziałem tam naprawdę długo, nie zauważali mnie pacjenci, nie zauważali lekarze, nawet moja matka przeoczyła tego chłopca, skrytego w absolutnym mroku za szafką. Potem nad drzwiami zapaliła się mała czerwona lampka i wkrótce potem na sali było już więcej lekarzy niż pacjentów, rzecz niespotykana w tym miejscu. Nadal nikt mnie nie widział, nawet stojąc obok, nabrałem więc niejakiej pewności, że to wszystko ujdzie mi płazem.

Drzwi otworzyły się na oścież, wszedłeś, podzwaniając na każdym kroku klamrami paska skórzanej kurtki i pierścieniami na palcach. Nie wyglądałeś mój lordzie tak, jak myślałem.

Gdy o Tobie wspominano na korytarzach, myślałem raczej o ubranym w czarny garnitur mężczyźnie, postury jednego z tych wielkich tragarzy z powierzchni, błyskającego uśmiechem i odgarniającego krótkie, lśniące blond włosy do tyłu. Albo kogoś, kto pasował mi do tych z baru, którzy nazywali mnie Inteligencikiem. Brudnego, w podartych albo sztywnych od kurzu ubraniach, z tłustymi włosami uwiązanymi w koński ogon z tyłu czaszki. Takiego z tych, których naprawdę się bałem. Ale to nie byłeś Ty mój lordzie, to nie byłeś Ty w swojej doskonałości.

Ty, mój lordzie, byłeś bardzo blady wchodząc tam, do sali i unosząc dumnie głowę. Kości sterczały ci jak niektórym z pacjentów, bałem się, że gdy się gwałtowniej poruszysz, przebiją się przez skórę. Przyniosłeś ze sobą silny, naprawdę silny zapach papierosów, podobny do tego, jaki wydzielała ta welurowa kanapa z mieszkania na powierzchni. Byłeś niezwykły w każdym detalu, w tym, jak lekko poruszałeś się w tych nieznośnych, ciężkich butach i kurtce, również ciężkiej jak już teraz wiem. Istotnie, nie byłeś ubrany elegancko, tylko w wgniecioną koszulkę i wyplamione czymś spodnie, najpewniej krwią, wnosząc po kolorze. I twoje włosy lordzie… długie, blond włosy, upięte i koślawo związane jakąś wstążką. Nie wyglądałeś nawet jak ci groźni mężczyźni z powierzchni, nie przypominałeś lordzie żadnego z uczonych, jakich tu spotkałem. Chuderlawy, anemiczny, z uśmiechem doklejonym do warg i bardziej kobiecymi, niż męskimi rysami twarzy.

Pamiętam, że myślałem wtedy intensywnie: dlaczego oni wszyscy się boją? Przypominałeś raczej pacjenta mój lordzie. Podobny byłeś zwłokom, jakie czasami przewożono z pokoju do pokoju, przez ogólne korytarze. Może chodziło im o Twoje oczy… to jedyne co mnie wtedy przeraziło. Czerwone, zapuchnięte i zmęczone, podkrążone (jak mniemam od nieprzespanych nocy), o wyrazie pełnym bólu, ale i przekory. Nie widziałem takich nigdy, zwłaszcza, że schowane były pod cienkimi brwiami, których połowę stanowiły kolce, wyłaniające się z drobnych, również czerwonych wypustek, podobnych gadziej skórze. Po cztery nad każdym okiem.

Czarne paznokcie, to też pamiętam, zwróciło moją uwagę. Czarne, dokładnie tak samo jak, atrament i osadzone na kościstych, przeraźliwie chudych dłoniach. Jedną z nich opierałeś na rękojmie miecza. Teraz wiem, że to miecz, wtedy zachodziłem w głowę co to – po latach zastanawiam się z kolei po co. Po co go nosisz, mój doskonały lordzie, skoro potrafisz równie dobrze bronić się bez niego?

Śmiałeś się, wchodząc tam i rozglądając się po ich przerażonych, skamieniałych ze strachu twarzach. Nawet moja matka zamarła, patrząc na Ciebie. Bali się Ciebie, z dokładnie tak samo niezrozumiałych powodów, z jakich moi rówieśnicy trzęśli się siedząc obok mnie. Ale Ty nie milczałeś.

– Nie powiecie mi nic nowego? Nie przywitacie się? Czy może już o mnie zapomnieliście? – Twój głos niósł się po sali, tak doskonale, jakby nawet te zniekształcone potwory jęczące całymi godzinami na szpitalnych łóżkach rozumiały, że to Ty lordzie. Ten, który lał mnie po rękach, trzęsąc się dał Ci jakiś świstek, a Ty, Ty mój doskonały lordzie wybuchłeś śmiechem, który jak żaden inny do tej pory sprawił, że czułem, jak serce staje mi w gardle. Bałem się, jakbyś to ze mnie się śmiał.

– Co to za papier? Czy ja prosiłem o makulaturę? Czytać pierdoły mogę też, kiedy siedzę w domu. Odpowiadajcie mi do cholery! – wyjąłeś papierosa, odpaliłeś i patrzyłeś, czekając, aż odpowiedzą. Nie pamiętam co ci powiedzieli, ale nie byłeś zadowolony, teraz wiem, chociaż wtedy myślałem, że wszystko w porządku, ponieważ uśmiechnąłeś się i zakręciłeś wesoło w miejscu. Mój doskonały lordzie… jak mało wtedy o Tobie wiedziałem. Przepraszam, że wtedy się myliłem. Kręciłeś się pomiędzy łóżkami, tańczyłeś i rechotałeś, potem zatrzymałeś się przy karle, przy którym chodzili od rana.

– Nie wiem, dlaczego wszystko idzie wam zawsze pod górkę. Pierdoleni cudotwórcy, tylko cudów wam braknie. Po cholerę ten tu leży, co? Jest niski, ale to chyba nie wymaga leczenia, co nie? Trzeba było dać mu szczudła i puścić wolno – powiedziałeś. Upuściłeś papierosa i zakaszlałeś krwią, zasłoniłeś usta dłonią, którą otarłeś o spodnie. Krwią… byłeś taki słaby mój lordzie. Drżały ci dłonie. Odłączyłeś go, ale najwyraźniej dolegało mu coś więcej niż niski wzrost. Znów się zaśmiałeś, gdy próbowali go ratować.

– Chciałbym, żebyście przyłożyli się do swojej pracy. I nie chowali bękartów za szafami, bardzo nie lubię, gdy ktoś patrzy mi na ręce – oświadczyłeś. Skąd wiedziałeś? Tego nie dowiedziałem się nigdy – przecież nie spojrzałeś na mnie nawet przez moment, śledziłem każdy Twój ruch, zauważyłbym. Nie. Ty zajmowałeś się sprawami dużo istotniejszymi niż jakiś tam chłopiec schowany za szafą. A jednak! Widziałeś mnie; jakoś odgadłeś to, czego nie potrafili wszyscy krzątający się tam ludzie. Bałem się, panicznie się bałem, gdy to powiedziałeś, ale tylko wyciągnąłeś kolejnego papierosa i ruszyłeś do wyjścia.

– To nie jest czas, ani miejsce, żeby przyprowadzać dzieci do pracy. Jeśli to się powtórzy, przestanę być miły – wyszedłeś i tyle Cię widziałem.

Wydałeś mnie wtedy, mój lordzie i gotów Cię byłem na ten czas znienawidzić. Musiałeś przecież wiedzieć, jakie poniosę konsekwencje swojego postępowania, musiałeś wiedzieć, co ze mną zrobią. I przez pewien czas byłem na Ciebie zły, chociaż Cię wcale nie znałem lordzie. Mój doskonały lordzie… za to również muszę przeprosić, za listę swoich złorzeczeń, przekleństw powtarzanych pod twoim adresem w myślach.

Złapał mnie ten, który bił mnie po rękach. Darł się, wyzywał mnie po wielokroć i klął w kilku językach. Matka nic nie powiedziała, bo cóż mogła? Zasłużyłem sobie przecież. Zaciągnął mnie do sali obok, a ja… ja również krzyczałem, błagałem, płakałem, popadałem w histerię. Nic nie pomogło. Lał mnie, najpierw pasem, potem rękoma.

Nigdy tak naprawdę nie miałem ojca mój lordzie i nikt, prócz tego chirurga mnie nie karał. Był zły na to, że nie pracuje na sali, tylko w laboratoriach (na jego miejscu podejrzewam, że też bym był). Tylko on potrafił zrobić, co należy, potrafił mnie ukarać. Lał mocno, tak, że czuć było jeszcze następnego dnia i wygłaszał stosowne uwagi co do mojego zachowania. Oczywiście nic z nich nie wynosiłem: nie dlatego, że nie rozumiałem, ale ponieważ nie słuchałem. Żadne dziecko nigdy nie słucha.

Kiedy wróciłem do mieszkania, byłem siny od ramion w dół, z pręgami na skórze, ale matka się nie martwiła. Podała mi kolację i powiedziała, żebym założył na następny dzień rękawiczki i zapiął koszulę pod szyją. Pilnował, by wszystko pozostało niewidoczne.

Tak właśnie z tchórza czyni się nieczułego człowieka. Nie wielkimi ideami, nieporuszającymi serca mowami – rzeczywistość jest mój lordzie o wiele, wiele prostsza – podobnie do zwierząt hodowlanych nie czujemy wewnętrznej potrzeby robienia czegoś, ale wiemy, że tak należy postąpić, bo tego od nas oczekują. A może to tylko kolejny stopień tchórzostwa? Nie wiem, wiem natomiast, że uczyłem się wtedy, jak mało znaczy to, że kogoś boli. Blizny i pręgi nie były dla mnie nigdy powodem do dumy. Świadczyły o wstydzie, ponieważ dałem się złapać, więcej – pozwoliłem się ukarać. Teraz wiem już, za wszystko trzeba zapłacić i wszystko ma swoją cenę: taka była cena zobaczenia Cię po raz pierwszy mój lordzie, ale było warto, naprawdę było.

Rozdział 2 Lord

Ach, mój doskonały lordzie, nie znałem Cię wtedy wcale. Co najwyżej ze wspomnianych pomiędzy słowami zdarzeń albo przekleństw mijających mnie ludzi. Czasami ktoś napomknął coś o Tobie, przez ułamek sekundy się zapomniał i pozwolił mi wyciągnąć jakąś informację. Nie byłem wtedy, aż tak ciekaw kim jesteś i jakie są Twoje zainteresowania. Gdy miałem dziewięć lat bardziej zajmowała mnie budowa kamer i niuanse ludzkiego ciała. Teraz żałuję mój lordzie, tak bardzo żałuję. Mówiono o Tobie czasami na korytarzach tego niezwykłego szpitala, wspominano Twoje imię z odrazą, albo przerażeniem, pisano dla Ciebie raporty, których sam doskonale wiem, nigdy nie przeczytałeś. Wszyscy lekarze żyli Twoimi doskonałymi rozkazami, „żądaniami niemożliwego”, jak je często nazywali. Ale Ciebie nigdzie nie było. Nie widywaliśmy się, nawet, gdy wkradałem się do laboratoriów i czekałem schowany w jakiejś szczelinie, a pomimo to wiedziałem, że gdzieś tam musisz być, przecież, nawet wtedy, czułem Twoją boską obecność. Moje dni mijały zazwyczaj na czynnościach dość prozaicznych: pożywianiu się matczynym chlebem na śniadanie, zajęciami z panem Mackbrücknerem, czytaniu w bibliotece i rozlicznych próbach zobaczenia Cię, chociaż przez moment. Wcześniej stawiałem sobie cele bardziej odrealnione: na przykład znaleźć przyjaciela wśród tej zgrai nicponi. Przypominali mnie bardziej od tych z powierzchni: również czytali, a ja się już nie jąkałem. Nie rozumiem do dzisiaj, dlaczego ludzie nigdy mnie nie lubili. Nie byłem typem chłopca żwawego, jak już wspominałem, nie byłem nazbyt zabawny, to prawda, ale nie zrobiłem też nic, co dyskwalifikowałoby mnie jako przyjaciela. Lubiłem mieć wtedy porządek, zresztą tak jak i teraz, Ty wiesz to najlepiej lordzie, chociaż nigdy nie należałem do tych paranoików, owładniętych obsesją ciągłego sprzątania. Wszystko, co miałem trzymałem po prostu w porządku, a nie miałem wiele: wstążkę, kilka książek i zegarek. Bardzo nie dużo jak na dziewięciolatka, ale może wystarczająco. Nie odzywali się do mnie. Dziewczyna, która usiadła ze mną w ławie na początku naszej nauki, szybko zmieniła miejsce. Mówiła, że się mnie boi. Nie rozumiałem wtedy mechanizmów lęku. Nie potrafiłem pojąć skąd się bierze i dlaczego jest taki paraliżujący, gdy dochodzi do głosu, ale wiedziałem, że musi być jakieś rozwiązanie. Mając już lat niemal dziewięć, często opuszczałem szkołę i chodziłem za lekarzami, pytając ich o takie drobnostki. Teraz wiem doskonale, że strach wynika z reakcji chemicznej, w której skład wchodzi kortykotropina i norepineferyna. Ale to też nie odpowiadało na pytanie: dlaczego? Co jest strasznego w chuderlawym chłopcu rysującym (wbrew nazwie niepodobne do niczego) podobizny medyków i pana Mackbrücknera? Co jest we mnie tak przerażającego, że czuję zapach strachu wchodząc do pokoju? Z czasem nauczyłem się wykorzystywać tę reakcję chemiczną do swoich celów, z czasem, wszystko z czasem, powoli i bez pośpiechu. Cierpliwość jest cechą niemalże boską. Ludzie są niedoścignieni w tworzeniu sobie problemów: gdyby nie tamte dzieci, gdyby nie to osamotnienie, prawdopodobnie nigdy byśmy się nie spotkali mój lordzie. Z braku więc, zajęcia, postawiłem sobie, za punkt honoru (czymkolwiek on wtedy dla mnie był) zobaczenie Ciebie, naszego chlebodawcy. Kogoś, kto zatrudnił tylu ludzi dla wątłej możliwości dokonania niemożliwego. Nie będę teraz jednak uszlachetniał swoich pobudek, wiem, jak tego nie lubisz lordzie. Sądzę, że to wszystko wynikało z naturalnych potrzeb dziecka, które wychowuje się w takim otoczeniu. Wszystkie dzieci lubią robić to, czego nie wolno, bez wyjątków. Wszystkie oczekują na zastrzyk adrenaliny, na przygodę swojego życia. I ja, tak naprawdę, nie byłem od nich wiele różny, po prostu odrobinę bardziej się bałem i odrobinę więcej myślałem. Tak samo, jak wszyscy chciałem mieć swoje tajemnice, być niezwykły z jakiegoś, chociażby tak błahego powodu. Mama mówiła mi, codziennie przed wyjściem, że mnie kocha i wyrosnę na kogoś nieprzeciętnego, ale żadne dziecko nie wierzy w takie frazesy, zwłaszcza gdy nie idą w parze z sukcesami. A chcę powiedzieć, że nigdy nie byłem najlepszym uczniem mój lordzie: nie potrafiłem pojąć zasady działania rzeczy, o których mi mówiono. Wszystko to wydawało mi się za trudne i niepotrzebne, no może poza niektórymi sprawami, jak działanie kamer, o którym już Ci mówiłem. Teraz rozumiem, wszystko ma swój mechanizm i niektórych rzeczy zwyczajnie nie można, albo nie tyle, co nie można, co nie wolno pojąć. Niektórych nie warto, nawet nie dlatego, że są bez znaczenia, ale dlatego, że wtedy nie czuć dreszczy wzdłuż kręgosłupa i mrowienia w dłoniach i stopach. Magicznej cudowności, jaka wypływa ze wszystkiego, czego doświadcza się zmysłami, nie rozumem. Zaczynałem od spraw małych jak wspomniane laboratoria. Pachniało tam chemikaliami, ohydnym, ostrym zapachem środków dezynfekujących i wypranymi, świeżymi kitlami. Matka tam nie pracowała, był za to inny lekarz, który zawsze, gdy mnie złapał, bił mnie po rękach. Kiedyś zlał mnie tak bardzo, że przybrały kolor podobny dojrzałym śliwkom, albo ustom świeżych topielców. Matka nic nie powiedziała, tego dnia zwyczajnie poszła kupić mi rękawiczki. Nie cierpiałem ich jak mało czego do tej pory w swoim krótkim życiu. Nie chciałem udawać, że nic się nie stało, nie chciałem milczeć – ale takie były zasady. W szpitalu wszystko można było kupić. Był bardzo dobrze pomyślany. I jedzenie na stołówkach nie było złe. Tylko zasady, których nie dało się nie przestrzegać. Bardzo sztywne zasady, których nie narzuciłeś Ty, mój lordzie, wiem, ale wiem też, że gdybyś mógł jakieś ustalić, nie zmieniłbyś ich zbytnio. Nie należysz bowiem lordzie, do tego parszywego gatunku osób, które, podobnie do dziewięcioletniego mnie, skarżą się nawet na takie nic nieznaczące problemy, jak sine ręce. Teraz już rozumiem, jakie to nierozsądne, ale wtedy jeszcze nie wiedziałem. I jak każde dziecko odbywające karę miałem poczucie głębokiej niesprawiedliwości. W końcu, ostatecznie, nie robiłem niczego złego. Chowałem się tylko, w coraz wymyślniejszych kryjówkach (byłem chudy, więc mieściłem się w większości z nich). Właziłem pod stoły, za szafki, pomiędzy szczeliny przy drzwiach. Potem wchodziłem do innych miejsc i wolno oswajałem się z pacjentami szpitala, chociaż nie wiem, czy można ich było tak nazywać. Nikt tutaj nie próbował ich leczyć… próbowano odkryć jak wyleczyć Ciebie mój lordzie. To z twojej strony było mądre posunięcie, nie chciałeś leczyć się w Piekle. Teraz już to wiem jak wiele innych rzeczy. A więc, siedząc w jednym z laboratoriów, uzyskałem informacje, jakobyś odwiedzał główną salę przy wyjściu. Tam były kamery, ale żadnego dziewięciolatka nie przerażają kamery. Nikt ich nie sprawdzał, jak się potem okazało, gdy szukano odpowiedzialnego za to, że byłem wtedy na sali. Wsunąłem się razem z jednym z wózków, potem kilka kroków i za szafkę z lekami, zastawioną stolikiem z narzędziami. Miejsce doskonałe do obserwowania. Nie było to miejsce przyjemne ani czyste, wbrew temu, jak je sobie wyobrażałem. Miało zapach umierania i bólu, ale wtedy było mi tam po prostu duszno. Nie lubiłem chyba oglądać tych karykaturalnych potworków, które trafiały na tę salę, a było ich tam mnóstwo. I żaden z nich nie posuwał prac na przód - ani jeden. Siedziałem tam naprawdę długo, nie zauważali mnie pacjenci, nie zauważali lekarze, nawet moja matka przeoczyła tego chłopca, skrytego w absolutnym mroku za szafką. Potem nad drzwiami zapaliła się mała czerwona lampka i wkrótce potem na sali było już więcej lekarzy niż pacjentów, rzecz niespotykana w tym miejscu. Nadal nikt mnie nie widział, nawet stojąc obok, nabrałem więc niejakiej pewności, że to wszystko ujdzie mi płazem. Drzwi otworzyły się na oścież, wszedłeś, podzwaniając na każdym kroku klamrami paska skórzanej kurtki i pierścieniami na palcach. Nie wyglądałeś mój lordzie tak, jak myślałem. Gdy o Tobie wspominano na korytarzach, myślałem raczej o ubranym w czarny garnitur mężczyźnie, postury jednego z tych wielkich tragarzy z powierzchni, błyskającego uśmiechem i odgarniającego krótkie, lśniące blond włosy do tyłu. Albo kogoś, kto pasował mi do tych z baru, którzy nazywali mnie Inteligencikiem. Brudnego, w podartych albo sztywnych od kurzu ubraniach, z tłustymi włosami uwiązanymi w koński ogon z tyłu czaszki. Takiego z tych, których naprawdę się bałem. Ale to nie byłeś Ty mój lordzie, to nie byłeś Ty w swojej doskonałości. Ty, mój lordzie, byłeś bardzo blady wchodząc tam, do sali i unosząc dumnie głowę. Kości sterczały ci jak niektórym z pacjentów, bałem się, że gdy się gwałtowniej poruszysz, przebiją się przez skórę. Przyniosłeś ze sobą silny, naprawdę silny zapach papierosów, podobny do tego, jaki wydzielała ta welurowa kanapa z mieszkania na powierzchni. Byłeś niezwykły w każdym detalu, w tym, jak lekko poruszałeś się w tych nieznośnych, ciężkich butach i kurtce, również ciężkiej jak już teraz wiem. Istotnie, nie byłeś ubrany elegancko, tylko w wgniecioną koszulkę i wyplamione czymś spodnie, najpewniej krwią, wnosząc po kolorze. I twoje włosy lordzie… długie, blond włosy, upięte i koślawo związane jakąś wstążką. Nie wyglądałeś nawet jak ci groźni mężczyźni z powierzchni, nie przypominałeś lordzie żadnego z uczonych, jakich tu spotkałem. Chuderlawy, anemiczny, z uśmiechem doklejonym do warg i bardziej kobiecymi, niż męskimi rysami twarzy. [caption id="attachment_3717" align="aligncenter" width="340"] Ryc 2 Mój dokonały lord[/caption] Pamiętam, że myślałem wtedy intensywnie: dlaczego oni wszyscy się boją? Przypominałeś raczej pacjenta mój lordzie. Podobny byłeś zwłokom, jakie czasami przewożono z pokoju do pokoju, przez ogólne korytarze. Może chodziło im o Twoje oczy… to jedyne co mnie wtedy przeraziło. Czerwone, zapuchnięte i zmęczone, podkrążone (jak mniemam od nieprzespanych nocy), o wyrazie pełnym bólu, ale i przekory. Nie widziałem takich nigdy, zwłaszcza, że schowane były pod cienkimi brwiami, których połowę stanowiły kolce, wyłaniające się z drobnych, również czerwonych wypustek, podobnych gadziej skórze. Po cztery nad każdym okiem. Czarne paznokcie, to też pamiętam, zwróciło moją uwagę. Czarne, dokładnie tak samo jak, atrament i osadzone na kościstych, przeraźliwie chudych dłoniach. Jedną z nich opierałeś na rękojmie miecza. Teraz wiem, że to miecz, wtedy zachodziłem w głowę co to – po latach zastanawiam się z kolei po co. Po co go nosisz, mój doskonały lordzie, skoro potrafisz równie dobrze bronić się bez niego? Śmiałeś się, wchodząc tam i rozglądając się po ich przerażonych, skamieniałych ze strachu twarzach. Nawet moja matka zamarła, patrząc na Ciebie. Bali się Ciebie, z dokładnie tak samo niezrozumiałych powodów, z jakich moi rówieśnicy trzęśli się siedząc obok mnie. Ale Ty nie milczałeś. - Nie powiecie mi nic nowego? Nie przywitacie się? Czy może już o mnie zapomnieliście? – Twój głos niósł się po sali, tak doskonale, jakby nawet te zniekształcone potwory jęczące całymi godzinami na szpitalnych łóżkach rozumiały, że to Ty lordzie. Ten, który lał mnie po rękach, trzęsąc się dał Ci jakiś świstek, a Ty, Ty mój doskonały lordzie wybuchłeś śmiechem, który jak żaden inny do tej pory sprawił, że czułem, jak serce staje mi w gardle. Bałem się, jakbyś to ze mnie się śmiał. - Co to za papier? Czy ja prosiłem o makulaturę? Czytać pierdoły mogę też, kiedy siedzę w domu. Odpowiadajcie mi do cholery! – wyjąłeś papierosa, odpaliłeś i patrzyłeś, czekając, aż odpowiedzą. Nie pamiętam co ci powiedzieli, ale nie byłeś zadowolony, teraz wiem, chociaż wtedy myślałem, że wszystko w porządku, ponieważ uśmiechnąłeś się i zakręciłeś wesoło w miejscu. Mój doskonały lordzie… jak mało wtedy o Tobie wiedziałem. Przepraszam, że wtedy się myliłem. Kręciłeś się pomiędzy łóżkami, tańczyłeś i rechotałeś, potem zatrzymałeś się przy karle, przy którym chodzili od rana. - Nie wiem, dlaczego wszystko idzie wam zawsze pod górkę. Pierdoleni cudotwórcy, tylko cudów wam braknie. Po cholerę ten tu leży, co? Jest niski, ale to chyba nie wymaga leczenia, co nie? Trzeba było dać mu szczudła i puścić wolno – powiedziałeś. Upuściłeś papierosa i zakaszlałeś krwią, zasłoniłeś usta dłonią, którą otarłeś o spodnie. Krwią… byłeś taki słaby mój lordzie. Drżały ci dłonie. Odłączyłeś go, ale najwyraźniej dolegało mu coś więcej niż niski wzrost. Znów się zaśmiałeś, gdy próbowali go ratować. - Chciałbym, żebyście przyłożyli się do swojej pracy. I nie chowali bękartów za szafami, bardzo nie lubię, gdy ktoś patrzy mi na ręce – oświadczyłeś. Skąd wiedziałeś? Tego nie dowiedziałem się nigdy – przecież nie spojrzałeś na mnie nawet przez moment, śledziłem każdy Twój ruch, zauważyłbym. Nie. Ty zajmowałeś się sprawami dużo istotniejszymi niż jakiś tam chłopiec schowany za szafą. A jednak! Widziałeś mnie; jakoś odgadłeś to, czego nie potrafili wszyscy krzątający się tam ludzie. Bałem się, panicznie się bałem, gdy to powiedziałeś, ale tylko wyciągnąłeś kolejnego papierosa i ruszyłeś do wyjścia. - To nie jest czas, ani miejsce, żeby przyprowadzać dzieci do pracy. Jeśli to się powtórzy, przestanę być miły - wyszedłeś i tyle Cię widziałem. Wydałeś mnie wtedy, mój lordzie i gotów Cię byłem na ten czas znienawidzić. Musiałeś przecież wiedzieć, jakie poniosę konsekwencje swojego postępowania, musiałeś wiedzieć, co ze mną zrobią. I przez pewien czas byłem na Ciebie zły, chociaż Cię wcale nie znałem lordzie. Mój doskonały lordzie… za to również muszę przeprosić, za listę swoich złorzeczeń, przekleństw powtarzanych pod twoim adresem w myślach. Złapał mnie ten, który bił mnie po rękach. Darł się, wyzywał mnie po wielokroć i klął w kilku językach. Matka nic nie powiedziała, bo cóż mogła? Zasłużyłem sobie przecież. Zaciągnął mnie do sali obok, a ja… ja również krzyczałem, błagałem, płakałem, popadałem w histerię. Nic nie pomogło. Lał mnie, najpierw pasem, potem rękoma. Nigdy tak naprawdę nie miałem ojca mój lordzie i nikt, prócz tego chirurga mnie nie karał. Był zły na to, że nie pracuje na sali, tylko w laboratoriach (na jego miejscu podejrzewam, że też bym był). Tylko on potrafił zrobić, co należy, potrafił mnie ukarać. Lał mocno, tak, że czuć było jeszcze następnego dnia i wygłaszał stosowne uwagi co do mojego zachowania. Oczywiście nic z nich nie wynosiłem: nie dlatego, że nie rozumiałem, ale ponieważ nie słuchałem. Żadne dziecko nigdy nie słucha. Kiedy wróciłem do mieszkania, byłem siny od ramion w dół, z pręgami na skórze, ale matka się nie martwiła. Podała mi kolację i powiedziała, żebym założył na następny dzień rękawiczki i zapiął koszulę pod szyją. Pilnował, by wszystko pozostało niewidoczne. Tak właśnie z tchórza czyni się nieczułego człowieka. Nie wielkimi ideami, nieporuszającymi serca mowami – rzeczywistość jest mój lordzie o wiele, wiele prostsza – podobnie do zwierząt hodowlanych nie czujemy wewnętrznej potrzeby robienia czegoś, ale wiemy, że tak należy postąpić, bo tego od nas oczekują. A może to tylko kolejny stopień tchórzostwa? Nie wiem, wiem natomiast, że uczyłem się wtedy, jak mało znaczy to, że kogoś boli. Blizny i pręgi nie były dla mnie nigdy powodem do dumy. Świadczyły o wstydzie, ponieważ dałem się złapać, więcej – pozwoliłem się ukarać. Teraz wiem już, za wszystko trzeba zapłacić i wszystko ma swoją cenę: taka była cena zobaczenia Cię po raz pierwszy mój lordzie, ale było warto, naprawdę było.