Rozdział VIII
Lustro

Czy można nie zapłacić Yoggottcie? Wtedy, gdy ona sama nie wie, że nią jest? Nie jest to oczywiście bez znaczenia kim jest i jak bardzo chce zapłaty. Ja chciałem bardzo. I nie chodziło tutaj już o moją zwyczajną chęć. Yoggotta poruszająca się na wózku to kiepski nabytek, nawet gdyby patrzeć na to bardzo pozytywnie.

Musiałem ponownie uciekać. Zabiłem barmana: na Leokasji nauczyłem się wielu przydatnych rzeczy, w tym kilku naprawdę cennych od barmana Frety. Miedzy innymi tego, że nie należy zabijać barmanów, zwłaszcza, gdy są lubiani. Ktoś może zechcieć pomścić przyjaciela, a do barów nie przychodzą tylko pobłażliwi ojcowie i mężowie, stateczni dżentelmeni i damy o nienagannych manierach. Przychodzą tam też tacy, z rodzaju tych, którzy mnie pobili.

Minęły wieki i kiedy ostatnio spodziewałem się zemsty za mój posiłek po prostu usiadłem z dobrą książką w fotelu i czekałem czytając. Spokojnie doszedłem niemal do połowy nim przyszli moi goście. Powitałem ich gorącą herbatą i pysznym ciastem, a potem stoczyłem pojedynek, w którym ucierpiała jedynie róża, której kolce wykorzystałem, żeby ich unieszkodliwić.

Wtedy postanowiłem po prostu podwinąć ogon i uciekać. Na drewnianym wózku nie byłem żadnym przeciwnikiem, toteż mogliby ze mną robić, co by chcieli, gdyby doszło do jakiegokolwiek starcia. Uciekłem w zupełnie inne miejsce: na malowniczą planetę, o której kiedyś słyszałem.

Endenia. Brzmiało niemal jak imię kobiety, którą się poznało na uliczkach nadmorskiej miejscowości. W istocie było to miejsce, gdzie przed wiekami jeszcze pan Andrielach wzniósł swój pałac na najwyższym ze wzgórz i sprawił, że widać go było zewsząd. Ruiny nadal górowały nad miastem strasząc rozpadem. Tu nie nazywano go jego imieniem, ale Tym Który Wzniósł Pałac. Jego imię wytarło się z ludzkich ust, a potem z pamięci. Został strach, ból i zapach morza przelanej krwi, śmierci tysięcy istot, które poniosły cenę jego zachcianek.

Chciałem zwiedzić te ruiny, były słynne na Leokasji, ale mój wózek nie byłby w stanie tam podjechać: pałac stał na bardzo stromym wzniesieniu, wąskim, szło się do niego po udeptanej drodze, cały czas ostro pod górę, czasami prawie po pionie. A potem pałac: wbudowany niemal w skałę, jedna połową stojący na glebie, drugą zwieszający się z urwiska. Twierdza nie do zdobycia, której dach zawalił się w kilku miejscach, a rozliczne kosztowności rozkradziono, gdy tylko okazało się, że tyran odszedł. Albo raczej nie odszedł jak się przy moim lordzie przekonałem, a jedynie porzucił to lokum, na rzecz innego. Dla ludzi to bez najmniejszego znaczenia.

Wziąłem ze sobą pieniądze. Nie dużo, wszystko w złocie, bo w nim można swobodnie handlować na sporej części tych planet. Trzeba było nająć sobie pokój… znaleźć sposób, żeby odzyskać to, co straciłem. Przywiozłem ze sobą księgi i dużo czasu. Chciałem się nauczyć.

Zająłem więc pokój w malutkim moteliku, właściwie to nawet nie w moteliku, a w karczmie. Była drewniana, ale nie tak ohydnie jak moje poprzednie mieszkanie i wózek: jasne, polakierowane drewno pachnące jeszcze świeżością i malutkie doniczki z kwiatami. Uroczy piecyk wyłożony białymi kaflami z czerwonym wzorem. Piękne miejsce, gdzie prześliczna blondynka wypiekała cudowne nadziewane ciasto. Nazywała je ofnem. Smakowało zawsze doskonale: pikantne, ale nie ciężkie – jedzenie go naprawdę stanowiło jedynie przyjemność.

Mieszkałem na parterze, z oczywistych wręcz przyczyn i przesiadywałem całymi dniami na tarasie czytając księgi, których miejscowi nie rozumieli. Nie rozumieli też mojego języka, ale to bez znaczenia: wkrótce miałem i tego się nauczyć. Całymi dniami głowiłem się nad powrotem do zdrowia… ciało… ludzkie ciało. Dlaczego ulepiłem siebie właśnie takiego? Może z woli demona, który mną kierował, może przez nieudolność. Rzeźbienie ciała to sztuka, której nikt nie uczy Yoggott. Same do tego dochodzą.

Nim zrozumiałem minęło blisko osiem lat. Przez cały ten czas nie byłem głodny, nie wiem dlaczego. Teraz nie potrafiłbym znieść tak długiego postu, o czym przekonał się już mój lord. Potrzebuję energii, żeby wypełniać jego rozkazy. Może to był powód? Nie robiłem niemal niczego po za spaniem i czytaniem. Osiem lat. Czy to długo? Zależy jak na to patrzeć – mając do dyspozycji nieśmiertelność, czyli wieczność, wydaje się to ledwie mrugnięciem, ale byłem młody, bardzo młody. Na Endeni dożyłem trzydziestego roku życia. Och… gdyby mój lord mnie wtedy zobaczył, nigdy bym nie zagościł na jego dworze. Żałosny próżniak siedzący na tarasie.

Któregoś dnia, podczas czytania po wtóry jednego z tomów, dotarło do mnie, że przecież forma, jaką przybrałem i ulepiłem zależy tylko od mojego kaprysu. Osiem lat dumania nad tym oczywistym faktem, na który powinienem wpaść długo wcześniej. Pojechałem do lasu, na polanę i tam rozłożyłem ponownie ciało na atomy. Siłą woli, bez żadnych niepotrzebnych formuł i zaklęć. Okazało się to łatwiejsze niż przypuszczałem. Znów trwałem, w tym cudownym zawieszeniu, czułem się naprawdę wolny.

Nie bez powodu jak się okazało. Nie byłem bowiem rozrzucony w przestrzeni, jak mi się wydawało, nie trwałem w bezładzie odbijając się od innych cząsteczek pozostających w stałym ruchu. Byłem tym potworem, o którym przeszło dziewięć lat wcześniej wspominał pan Asmodeusz. Potworem… poznałem widząc swoje odbicie w strumieniu płynącym przez łąkę. I to nie z gatunku potworów takich, jak pan Asmodeusz… byłem po prostu kupką skóry, poznaczonej ohydnymi wypustkami, szarej, pomarszczonej, o fakturze takiej, jaką mają ropuchy, z wyłupiastymi ślipiami wokół głowy i czułkami. Nie potrafiłem nawet określić, gdzie zaczyna się mój przód, gdzie tył. I byłem szczerze obrzydzony tym faktem: pierwszy raz, odkąd przestałem być człowiekiem czułem to uczucie.

paraliżujące każdy pojedynczy mój atom. Nad strumieniem stała brzydota i wyglądała na mnie z tafli wody.

Nie posiadałem rąk, tylko macki i nie miałem nóg tylko coś, co przypominało mi owadzie odnóża. Całe stożkowate ciało stało chwiejnie na chitynowych patyczkach i wydawało się, że zaraz się rozpuści. Miałem też usta… chociaż to nie jest trafna nazwa: okrągły otwór gębowy z ogromem ostrych jak szpileczki zębów. Nie mierzyłem wtedy jeszcze ponad pięciu metrów jak teraz, a zaledwie trzy, ale to i tak niewiele pomagało. Ale nawet to obrzydzenie i widok, jaki je spowodował, nie potrafiły zatrzymać euforii, jaka następuje, gdy zrzuci się ciało.

A jest to rozkosz, zwłaszcza po tak długim wiciu się w kalekiej formie, wręcz nie do opisania. Ogarnia ze wszystkich stron, rozbrzmiewa pomiędzy pojedynczymi cząstkami ciała. Sprawia, że jest się zdolnym pojąć ogrom swojej mocy.

Znów zacząłem lepić, jak wtedy, gdy odwiedził mnie pan Asmodeusz. Tym razem znałem swoje imię, chociaż nadal nie wiedziałem jeszcze czym jestem. Pamiętałem tylko, że nieśmiertelnym – to mi na ten czas wystarczało.

Ulepiłem formę nieco podobną do mojej obecnej: nieco, ponieważ moja obecna forma nie podlega już dyskusji i spełnia wszystkie moje potrzeby. Tamta… miała odrobinę za długie ręce i garbaty, haczykowaty nos. Ale potrafiła chodzić.

Zapomniałem już, jakie to uczucie stawiać kroki na niepozornej ziemi, chodzić swobodnie. Powinienem wtedy od razu wracać na Leokasję i załatwić swoje sprawy: tak bym zrobił teraz, żeby nie marnować cennego czasu, jakiego może potrzebować mój lord. Ale ja poszedłem do ruin pałacu. Droga była ciężka, ponieważ odzwyczaiłem się od korzystania z nóg, ale dotarłem na szczyt i wszedłem przez główną, zdewastowaną bramę.

Wieżyczki piętrzyły się strzeliście ku górze, zahaczając o nieboskłon, barwy, pastelowe wyblakłe barwy nie raziły w oczy, łuszczyły się za to ze ścian: wieki trwania na słońcu i deszczu, śniegu i gradzie sprawiły, że nawet mury postawione dla Wszechmogącego poddały się w końcu ulepionej przez młodszych bogów naturze. Wszystko się rozkłada. Kiedy tam wszedłem dostrzegłem lustra… pełno ich było w całym pałacu, potrafiły wyrastać niemal spod ziemi. Niektóre potłuczono, niektóre zaczerniały, zniszczyły się – ale to, które znalazłem w wielkiej sali stało nietknięte, wmurowane w ścianę w sali, która przytłoczyła mnie swoją wielkością. Usiadłem przed nim i patrzyłem w szklaną taflę. Nie odbijała ciała, jakie ulepiłem, jako jedyna ze wszystkich. Odbijało się w niej to, czym się stałem, całą moją brzydotę.

Siedziałem i patrzyłem, jak poruszają się czułki, jak unosi się szara skóra, jak pęcznieją burchle ropne i znów się kurczą, rytmicznie, wraz z oddechem. Czułem moc tego lustra, czułem jego zapach i znów czułem głód. Doskonały zapach świątyni, który przejmował mnie i ciągnął. Chciałem go mieć. Chciałem mieć ten chłód i ogrom, jaki przynosiła ta sala, chciałem przynosić ten zajmujący stan przejęcia i stan zachwytu.

Ale nie siedziałem naprzeciw człowieka, tylko naprzeciw centrum świątyni. Nie znam nikogo, kto by tego dokonał… a i ja zrobiłem to jakimś nadludzkim, niemożliwym niemal wysiłkiem. Podszedłem do lustra, położyłem dłoń na tafli i zapytałem czego żąda w zamian za tę cudowność, jaką przynosi – za umiejętność przytłaczania ogromem. Rozmawiałem z przedmiotem. Ale podobnie jak dzisiaj i wtedy nie wydawało mi się to tak dziwne, jak powinno.

Czy przedmioty mają duszę? Odkryłem przychodząc do tego przyciągającego mnie pałacu, że tak. Tą naddał lustru pan Andrielach… nie przepadamy za sobą nawzajem, ale nie sposób nie doceniać kunsztu, z jakim pracuje. I głupim byłoby nie zauważyć, że wszystkie siły, do których wołam, gdy potrzebuję pomocy należą do niego. Bez wyjątku – niezależnie od tego, co mówi, gdy staję naprzeciw niego – jest mimowolnie opiekunem wszystkich stworzeń wypływających z grzechu i ambicji, za którą on sam nie przepada. Jest opiekunem również wszystkich ciemnych mocy, każdego kłamcy i rozpustnika, opiekunem grzechu i żądz, wszelkiej ciemności, która wypływa czasem miękkością z kątów pokoju, gdzie mieszkają brud i zgnilizna.

Kiedy go poznawałem, przy boku mojego lorda, spodziewałem się ujrzeć podobną do mnie kreaturę, albo potwora bliskiemu temu, jakim przez długie lata przychodził do mnie pan Asmodeusz. Lord bał się otwierać drzwi, za którymi go zamknął, jakby spodziewał się tam siły, której nie sposób opanować. Zamiast tego wyszedł do nas elegancki staruszek, a gdy lordowi nie spodobała się owa forma, przybrał bez zastanowienia i jakichkolwiek trudności inną.

Książe Ciemności, którego od stuleci pragnąłem poznać, osoba, o której trąbiły wszystkie legendy Wszechświata: jak mógł wyglądać? Jaki mógł być ten opiekun zła i wszelkiej zgnilizny? Czy był potworem? Przybrał formę bardziej przerażającą, by zadowolić mojego lorda?

Myślałem, że będzie brudny, umazany zgnilizną i cuchnący grzechem. Sądziłem, że spotkam tam bestię, o jakiej rozpisują się książki. Mordercę z dzikim spojrzeniem i ciałem prężącym się do skoku, zabójstwa, gwałtu, żądz. Kogoś buchającego emocjami, porywczego, wspaniałego.

Nic z tych rzeczy. Stanęło przede mną dziecko, z rogami, które przybrało tylko po to, żeby mnie zdenerwować, żeby sprawdzić czy coś powiem, gdy zrealizuje moje wyobrażenia. Dziecko, z zadartym nosem i elegancją. Bez emocji, bez żądz, wyrachowane, zimne, zdeterminowane i zakochane w sobie. To był mój Książę Ciemności – opiekun wszelkiej zgnilizny dostający ciarek, gdy zaplamić jego ubranie. Pan Ciemności z lubością kąpiący się w promieniach słońca. Właściciel wszelkiego grzechu i ambicji, ich piastun, który czuł się obrzydzony moim gatunkiem. Wszechmogący znudzony dokładnie tak samo, jak i demony. Znudzony, chcący się bawić i na tym opierający wszystko, co robi. Gra musi trwać.

Ale to on stworzył owo lustro, przed którym wówczas stałem. On nadał mu duszę – i być może nie jest tym, kogo spodziewałem się ujrzeć, ale nie potrafiłbym powiedzieć, że nie jest wart całego szumu, jakim obrosło jego imię. Nie, jeśli dał mi to wszystko, czym mogę teraz dysponować.

Mówiłem więc do lustra, gładziłem je palcami, szeptałem. Ono milczało… to nic zaskakującego. Lustra nie mówią przecież, przemawia jedynie nasze ego. To podsuwał mi głos pana Felistra. Ale ja nie byłem nim.

Wziąłem sobie duszę, jaką tam znalazłem. Bez odpowiedzi, bez zwrotnej informacji. Uznałem ją za prezent, rzecz znalezioną: dusza pałacu, która narodziła się z woli ojca mojego lorda była przepyszna.

Wiele razy można usłyszeć, że budynek ma duszę, że czuć w nim coś więcej niż gdyby miały być to tylko wzniesione ludzką ręką ściany. Właśnie to sobie zabrałem: duszę należącą do pałacu pana Andrielacha, Księcia Ciemności. I nie kosztowało mnie to niemal nic, po za wysiłkiem dotarcia na miejsce. Lustro pokryło się pajęczyną rozbicia, jakbym wyrwał jedyną moc, która trzymała je jeszcze w całości, a ja odszedłem w pełni usatysfakcjonowany.

Wspomnień lustra nie dostałem nigdy, ale umiejętność przynoszenia ze sobą tego charakterystycznego świątynnego chłodu i duszności nabyłem natychmiast. Była cudowna, wprawiała ludzi w konsternację, gdy się zjawiałem, przyciągała i powalała ogromem. Zupełnie tak samo jak niegdyś pałac Księcia Ciemności.

Rozdział VIII Lustro

Czy można nie zapłacić Yoggottcie? Wtedy, gdy ona sama nie wie, że nią jest? Nie jest to oczywiście bez znaczenia kim jest i jak bardzo chce zapłaty. Ja chciałem bardzo. I nie chodziło tutaj już o moją zwyczajną chęć. Yoggotta poruszająca się na wózku to kiepski nabytek, nawet gdyby patrzeć na to bardzo pozytywnie. Musiałem ponownie uciekać. Zabiłem barmana: na Leokasji nauczyłem się wielu przydatnych rzeczy, w tym kilku naprawdę cennych od barmana Frety. Miedzy innymi tego, że nie należy zabijać barmanów, zwłaszcza, gdy są lubiani. Ktoś może zechcieć pomścić przyjaciela, a do barów nie przychodzą tylko pobłażliwi ojcowie i mężowie, stateczni dżentelmeni i damy o nienagannych manierach. Przychodzą tam też tacy, z rodzaju tych, którzy mnie pobili. Minęły wieki i kiedy ostatnio spodziewałem się zemsty za mój posiłek po prostu usiadłem z dobrą książką w fotelu i czekałem czytając. Spokojnie doszedłem niemal do połowy nim przyszli moi goście. Powitałem ich gorącą herbatą i pysznym ciastem, a potem stoczyłem pojedynek, w którym ucierpiała jedynie róża, której kolce wykorzystałem, żeby ich unieszkodliwić. Wtedy postanowiłem po prostu podwinąć ogon i uciekać. Na drewnianym wózku nie byłem żadnym przeciwnikiem, toteż mogliby ze mną robić, co by chcieli, gdyby doszło do jakiegokolwiek starcia. Uciekłem w zupełnie inne miejsce: na malowniczą planetę, o której kiedyś słyszałem. Endenia. Brzmiało niemal jak imię kobiety, którą się poznało na uliczkach nadmorskiej miejscowości. W istocie było to miejsce, gdzie przed wiekami jeszcze pan Andrielach wzniósł swój pałac na najwyższym ze wzgórz i sprawił, że widać go było zewsząd. Ruiny nadal górowały nad miastem strasząc rozpadem. Tu nie nazywano go jego imieniem, ale Tym Który Wzniósł Pałac. Jego imię wytarło się z ludzkich ust, a potem z pamięci. Został strach, ból i zapach morza przelanej krwi, śmierci tysięcy istot, które poniosły cenę jego zachcianek. Chciałem zwiedzić te ruiny, były słynne na Leokasji, ale mój wózek nie byłby w stanie tam podjechać: pałac stał na bardzo stromym wzniesieniu, wąskim, szło się do niego po udeptanej drodze, cały czas ostro pod górę, czasami prawie po pionie. A potem pałac: wbudowany niemal w skałę, jedna połową stojący na glebie, drugą zwieszający się z urwiska. Twierdza nie do zdobycia, której dach zawalił się w kilku miejscach, a rozliczne kosztowności rozkradziono, gdy tylko okazało się, że tyran odszedł. Albo raczej nie odszedł jak się przy moim lordzie przekonałem, a jedynie porzucił to lokum, na rzecz innego. Dla ludzi to bez najmniejszego znaczenia. Wziąłem ze sobą pieniądze. Nie dużo, wszystko w złocie, bo w nim można swobodnie handlować na sporej części tych planet. Trzeba było nająć sobie pokój… znaleźć sposób, żeby odzyskać to, co straciłem. Przywiozłem ze sobą księgi i dużo czasu. Chciałem się nauczyć. Zająłem więc pokój w malutkim moteliku, właściwie to nawet nie w moteliku, a w karczmie. Była drewniana, ale nie tak ohydnie jak moje poprzednie mieszkanie i wózek: jasne, polakierowane drewno pachnące jeszcze świeżością i malutkie doniczki z kwiatami. Uroczy piecyk wyłożony białymi kaflami z czerwonym wzorem. Piękne miejsce, gdzie prześliczna blondynka wypiekała cudowne nadziewane ciasto. Nazywała je ofnem. Smakowało zawsze doskonale: pikantne, ale nie ciężkie – jedzenie go naprawdę stanowiło jedynie przyjemność. Mieszkałem na parterze, z oczywistych wręcz przyczyn i przesiadywałem całymi dniami na tarasie czytając księgi, których miejscowi nie rozumieli. Nie rozumieli też mojego języka, ale to bez znaczenia: wkrótce miałem i tego się nauczyć. Całymi dniami głowiłem się nad powrotem do zdrowia… ciało… ludzkie ciało. Dlaczego ulepiłem siebie właśnie takiego? Może z woli demona, który mną kierował, może przez nieudolność. Rzeźbienie ciała to sztuka, której nikt nie uczy Yoggott. Same do tego dochodzą. Nim zrozumiałem minęło blisko osiem lat. Przez cały ten czas nie byłem głodny, nie wiem dlaczego. Teraz nie potrafiłbym znieść tak długiego postu, o czym przekonał się już mój lord. Potrzebuję energii, żeby wypełniać jego rozkazy. Może to był powód? Nie robiłem niemal niczego po za spaniem i czytaniem. Osiem lat. Czy to długo? Zależy jak na to patrzeć – mając do dyspozycji nieśmiertelność, czyli wieczność, wydaje się to ledwie mrugnięciem, ale byłem młody, bardzo młody. Na Endeni dożyłem trzydziestego roku życia. Och… gdyby mój lord mnie wtedy zobaczył, nigdy bym nie zagościł na jego dworze. Żałosny próżniak siedzący na tarasie. Któregoś dnia, podczas czytania po wtóry jednego z tomów, dotarło do mnie, że przecież forma, jaką przybrałem i ulepiłem zależy tylko od mojego kaprysu. Osiem lat dumania nad tym oczywistym faktem, na który powinienem wpaść długo wcześniej. Pojechałem do lasu, na polanę i tam rozłożyłem ponownie ciało na atomy. Siłą woli, bez żadnych niepotrzebnych formuł i zaklęć. Okazało się to łatwiejsze niż przypuszczałem. Znów trwałem, w tym cudownym zawieszeniu, czułem się naprawdę wolny. Nie bez powodu jak się okazało. Nie byłem bowiem rozrzucony w przestrzeni, jak mi się wydawało, nie trwałem w bezładzie odbijając się od innych cząsteczek pozostających w stałym ruchu. Byłem tym potworem, o którym przeszło dziewięć lat wcześniej wspominał pan Asmodeusz. Potworem… poznałem widząc swoje odbicie w strumieniu płynącym przez łąkę. I to nie z gatunku potworów takich, jak pan Asmodeusz… byłem po prostu kupką skóry, poznaczonej ohydnymi wypustkami, szarej, pomarszczonej, o fakturze takiej, jaką mają ropuchy, z wyłupiastymi ślipiami wokół głowy i czułkami. Nie potrafiłem nawet określić, gdzie zaczyna się mój przód, gdzie tył. I byłem szczerze obrzydzony tym faktem: pierwszy raz, odkąd przestałem być człowiekiem czułem to uczucie. [caption id="attachment_3946" align="aligncenter" width="390"] Ryc. 7 Moja prawdziwa forma[/caption] paraliżujące każdy pojedynczy mój atom. Nad strumieniem stała brzydota i wyglądała na mnie z tafli wody. Nie posiadałem rąk, tylko macki i nie miałem nóg tylko coś, co przypominało mi owadzie odnóża. Całe stożkowate ciało stało chwiejnie na chitynowych patyczkach i wydawało się, że zaraz się rozpuści. Miałem też usta… chociaż to nie jest trafna nazwa: okrągły otwór gębowy z ogromem ostrych jak szpileczki zębów. Nie mierzyłem wtedy jeszcze ponad pięciu metrów jak teraz, a zaledwie trzy, ale to i tak niewiele pomagało. Ale nawet to obrzydzenie i widok, jaki je spowodował, nie potrafiły zatrzymać euforii, jaka następuje, gdy zrzuci się ciało. A jest to rozkosz, zwłaszcza po tak długim wiciu się w kalekiej formie, wręcz nie do opisania. Ogarnia ze wszystkich stron, rozbrzmiewa pomiędzy pojedynczymi cząstkami ciała. Sprawia, że jest się zdolnym pojąć ogrom swojej mocy. Znów zacząłem lepić, jak wtedy, gdy odwiedził mnie pan Asmodeusz. Tym razem znałem swoje imię, chociaż nadal nie wiedziałem jeszcze czym jestem. Pamiętałem tylko, że nieśmiertelnym – to mi na ten czas wystarczało. Ulepiłem formę nieco podobną do mojej obecnej: nieco, ponieważ moja obecna forma nie podlega już dyskusji i spełnia wszystkie moje potrzeby. Tamta… miała odrobinę za długie ręce i garbaty, haczykowaty nos. Ale potrafiła chodzić. Zapomniałem już, jakie to uczucie stawiać kroki na niepozornej ziemi, chodzić swobodnie. Powinienem wtedy od razu wracać na Leokasję i załatwić swoje sprawy: tak bym zrobił teraz, żeby nie marnować cennego czasu, jakiego może potrzebować mój lord. Ale ja poszedłem do ruin pałacu. Droga była ciężka, ponieważ odzwyczaiłem się od korzystania z nóg, ale dotarłem na szczyt i wszedłem przez główną, zdewastowaną bramę. Wieżyczki piętrzyły się strzeliście ku górze, zahaczając o nieboskłon, barwy, pastelowe wyblakłe barwy nie raziły w oczy, łuszczyły się za to ze ścian: wieki trwania na słońcu i deszczu, śniegu i gradzie sprawiły, że nawet mury postawione dla Wszechmogącego poddały się w końcu ulepionej przez młodszych bogów naturze. Wszystko się rozkłada. Kiedy tam wszedłem dostrzegłem lustra… pełno ich było w całym pałacu, potrafiły wyrastać niemal spod ziemi. Niektóre potłuczono, niektóre zaczerniały, zniszczyły się – ale to, które znalazłem w wielkiej sali stało nietknięte, wmurowane w ścianę w sali, która przytłoczyła mnie swoją wielkością. Usiadłem przed nim i patrzyłem w szklaną taflę. Nie odbijała ciała, jakie ulepiłem, jako jedyna ze wszystkich. Odbijało się w niej to, czym się stałem, całą moją brzydotę. Siedziałem i patrzyłem, jak poruszają się czułki, jak unosi się szara skóra, jak pęcznieją burchle ropne i znów się kurczą, rytmicznie, wraz z oddechem. Czułem moc tego lustra, czułem jego zapach i znów czułem głód. Doskonały zapach świątyni, który przejmował mnie i ciągnął. Chciałem go mieć. Chciałem mieć ten chłód i ogrom, jaki przynosiła ta sala, chciałem przynosić ten zajmujący stan przejęcia i stan zachwytu. Ale nie siedziałem naprzeciw człowieka, tylko naprzeciw centrum świątyni. Nie znam nikogo, kto by tego dokonał… a i ja zrobiłem to jakimś nadludzkim, niemożliwym niemal wysiłkiem. Podszedłem do lustra, położyłem dłoń na tafli i zapytałem czego żąda w zamian za tę cudowność, jaką przynosi – za umiejętność przytłaczania ogromem. Rozmawiałem z przedmiotem. Ale podobnie jak dzisiaj i wtedy nie wydawało mi się to tak dziwne, jak powinno. Czy przedmioty mają duszę? Odkryłem przychodząc do tego przyciągającego mnie pałacu, że tak. Tą naddał lustru pan Andrielach… nie przepadamy za sobą nawzajem, ale nie sposób nie doceniać kunsztu, z jakim pracuje. I głupim byłoby nie zauważyć, że wszystkie siły, do których wołam, gdy potrzebuję pomocy należą do niego. Bez wyjątku – niezależnie od tego, co mówi, gdy staję naprzeciw niego - jest mimowolnie opiekunem wszystkich stworzeń wypływających z grzechu i ambicji, za którą on sam nie przepada. Jest opiekunem również wszystkich ciemnych mocy, każdego kłamcy i rozpustnika, opiekunem grzechu i żądz, wszelkiej ciemności, która wypływa czasem miękkością z kątów pokoju, gdzie mieszkają brud i zgnilizna. Kiedy go poznawałem, przy boku mojego lorda, spodziewałem się ujrzeć podobną do mnie kreaturę, albo potwora bliskiemu temu, jakim przez długie lata przychodził do mnie pan Asmodeusz. Lord bał się otwierać drzwi, za którymi go zamknął, jakby spodziewał się tam siły, której nie sposób opanować. Zamiast tego wyszedł do nas elegancki staruszek, a gdy lordowi nie spodobała się owa forma, przybrał bez zastanowienia i jakichkolwiek trudności inną. Książe Ciemności, którego od stuleci pragnąłem poznać, osoba, o której trąbiły wszystkie legendy Wszechświata: jak mógł wyglądać? Jaki mógł być ten opiekun zła i wszelkiej zgnilizny? Czy był potworem? Przybrał formę bardziej przerażającą, by zadowolić mojego lorda? Myślałem, że będzie brudny, umazany zgnilizną i cuchnący grzechem. Sądziłem, że spotkam tam bestię, o jakiej rozpisują się książki. Mordercę z dzikim spojrzeniem i ciałem prężącym się do skoku, zabójstwa, gwałtu, żądz. Kogoś buchającego emocjami, porywczego, wspaniałego. Nic z tych rzeczy. Stanęło przede mną dziecko, z rogami, które przybrało tylko po to, żeby mnie zdenerwować, żeby sprawdzić czy coś powiem, gdy zrealizuje moje wyobrażenia. Dziecko, z zadartym nosem i elegancją. Bez emocji, bez żądz, wyrachowane, zimne, zdeterminowane i zakochane w sobie. To był mój Książę Ciemności – opiekun wszelkiej zgnilizny dostający ciarek, gdy zaplamić jego ubranie. Pan Ciemności z lubością kąpiący się w promieniach słońca. Właściciel wszelkiego grzechu i ambicji, ich piastun, który czuł się obrzydzony moim gatunkiem. Wszechmogący znudzony dokładnie tak samo, jak i demony. Znudzony, chcący się bawić i na tym opierający wszystko, co robi. Gra musi trwać. Ale to on stworzył owo lustro, przed którym wówczas stałem. On nadał mu duszę – i być może nie jest tym, kogo spodziewałem się ujrzeć, ale nie potrafiłbym powiedzieć, że nie jest wart całego szumu, jakim obrosło jego imię. Nie, jeśli dał mi to wszystko, czym mogę teraz dysponować. Mówiłem więc do lustra, gładziłem je palcami, szeptałem. Ono milczało… to nic zaskakującego. Lustra nie mówią przecież, przemawia jedynie nasze ego. To podsuwał mi głos pana Felistra. Ale ja nie byłem nim. Wziąłem sobie duszę, jaką tam znalazłem. Bez odpowiedzi, bez zwrotnej informacji. Uznałem ją za prezent, rzecz znalezioną: dusza pałacu, która narodziła się z woli ojca mojego lorda była przepyszna. Wiele razy można usłyszeć, że budynek ma duszę, że czuć w nim coś więcej niż gdyby miały być to tylko wzniesione ludzką ręką ściany. Właśnie to sobie zabrałem: duszę należącą do pałacu pana Andrielacha, Księcia Ciemności. I nie kosztowało mnie to niemal nic, po za wysiłkiem dotarcia na miejsce. Lustro pokryło się pajęczyną rozbicia, jakbym wyrwał jedyną moc, która trzymała je jeszcze w całości, a ja odszedłem w pełni usatysfakcjonowany. Wspomnień lustra nie dostałem nigdy, ale umiejętność przynoszenia ze sobą tego charakterystycznego świątynnego chłodu i duszności nabyłem natychmiast. Była cudowna, wprawiała ludzi w konsternację, gdy się zjawiałem, przyciągała i powalała ogromem. Zupełnie tak samo jak niegdyś pałac Księcia Ciemności.